زنگوله سانسور

رفته بودم جلسه داستان خوانی و تحلیل داستان. زیر جمله های دوست داشتنی داستان ها خط کشیده بودم و نکات فنی را در کنار صفحه ها نوشته بودم. یکی از دوستان گفت که خیلی خوب شد علی مسئول بررسی داستان های ارشاد نیست والا زیر تمام نکات خط می کشید و کل صفحات را که نگاه می کردی پر از خط و نوشته های ریز بود. فکر کردم من با عشق این کار را انجام می دهم. زیر کلمه هایی که تصاویر عالی و زیبا می سازند و حس های عالی را حمل و منتقل می کنند خط می کشم و دنبال لذت بردن از داستان ها هستم و خط ها را می کشم تا هنگامی که داستان ها را دوباره خوانی می کنم طعم خوش لحظه های عالی شان را دوباره مزه مزه کنم. اما کسانی که در ارشاد داستان ها را بررسی می کنند دنبال از بین بردن لذت های متن اند. درست مثل کشیش فیلم سینما پارادیزو که با تکان دادن زنگولۀ توی دستش به آلفردو می گفت که آن لحظه را سانسور کند. قیافۀ کشیش هنگام دیدن لحظات حسی داستان ها گویای لذتی بود که از آنها می برد ولی در انتها ناگهان یادش می افتاد که این ها برای اخلاق جامعه خوب نیست و او که وظیفه اش پاسداری از اخلاق جامعه است باید زنگوله اش را تکان بدهد. فکر می کنم آن لحظه که کشیش زنگوله را تکان می دهد تمام شیرینی های لحظاتی قبل را برای خودش به تلخی تبدیل می کند؛ تلخی بی پایان. امیدوارم روزی برسد که نظر صاحب زنگوله معیار خوب و بد نباشد. 

/ 19 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
افشان

مسلم است كه كار تو با مميزهاي ارشاد درست عكس هم است. خط كشيدن زير نوشته هاي كتابها هم كار قشنگي است.اين كار را ميكنم ولي البته نقد كردن بلد نيستم.-------------ديشب لوليتا را ديدم. تنها بودم و فيلم هم زير نويس انگليسي داشت. نتيجه كامل فهميدن فيلم و تحت تاثير قرار گرفتن عجيب و غريب بود. توي اينتر نت دنبال نقد گشتم كه بجز يكي پيدا نكردم. خلاصه لوليتا با من بود و اَمد و اَمد و هنوزهم در ذهنم هست. رهايم نميكند و خدانكند كه ذهن من به چيزي گير بدهد.

افرا و پاییز

1- من که گاهی دلم واسه اون انتقادهای کوبنده ات تنگ می شه!!! 2- این زنگوله به دست ها یه چیزی مثل دایناسورند...زمانشون گذشته ولی حالیشون نیست!

اناهیتا

من اما امیدوارم روزی برسد که آدمها زنگوله را صاحب نشوند و بگذارند به گردن گاو و گوسفند باقی بماند!

عزیزاله خان

سلام منم امیدوارم.

پروانه

عالی! کاش در جلستون بودم. حسودیم میشه.

نگار

یاد آوری قشنگی بود.ما هم امیدواریم!

ژولین

درست مثل کسی که از غذایی خوشمزه ، چنان شیرین می گوید که آب از لب و لوچه امان راه می افتد. وصف علی از داستان ها ی خوب ، این گونه است. حالمان را خوب می کنی... دمت گرم