مردی که چشمهاش بارانیِ رفتنِ مادر است

... شب پر از سوراخهای ریز است، مادر را نمی بینم اما می دانم که یک بری خوابیده است. چشمهایش باز است و قلبش مثل دل کفتر می زند. برمی گردم، چشمهای مادر توی تاریکی برق می زند. می دانم که چشمهایش دو نقطۀ روشن است توی همه تاریکیها. حکما باید یک خدای کوچک هم توی سر مادر خوابیده باشد...

... کار مادر این شده که بعدازظهرها پاهایش را دراز کند توی آفتاب پیق و ریق روی دیوار که کفترهای ملاحسین زیر نور زردش می چرخند. سر مادر حمام به حمام شانه می شود. خاله اقدس آینه را می گذارد جلو مادر، شانه را هم می دهد دستش، و توی آینه مادر بزرگ جان می گیرد، منتهی بی رمق و دور از زندگی، با موهایی که تند تند سفید می شود و هیچ رغبتی هم برای حنا بستنش نیست...

... یک حلقه مو روی پیشانی مادر افتاده است. چینهای ریز زیر چشمهایش می لرزد. چشمها بیشتر سفیدی می زند، اما مژه ها همانطور بلند و مشکی و پیشانی همانطور صاف و مهتابی. مادر چشمهایش را باز می کند. دستش را می آورد بالا. خم می شوم. دستش را می گذارد پشت گردنم. خودم را لوس می کنم. من را می کشد بطرف خودش. می روم توی رختخوابش. سرم را می گذارم روی سینه اش. تنش مثل تنور نانوایی گرما پس می دهد...*

 

* قسمتهایی از: روضۀ قاسم. نوشتۀ امیر حسن چهلتن. نشر نو. 1362

/ 19 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
afshan

لطافت روح اَقاي نويسنده اَدم را تحت تاثير قرار ميدهد.احمقانه است اما دلم ميخواست در مسجد بودم و گريه كردنش را ميديدم.

رضیه

خیلی خوب بود این انتخاب. آخی اوسا جونم. اوسای دل نازک. اوسای لطیف. اوسای مامانی. اوسایی که همیشه شب روزی که باهاش کلاس داشتیم پیش مامانش می خوابیده. [ناراحت]

آذر

اینجا کلاس آقای استاده؟ ما هم در غم ایشان شریک. روح مادرش حتا قبل از صعود هم شاد بوده، خانه ابدیش نورباران!

وااای مادر یک استاد دیگه هم که... [ناراحت]

ساناز

وقتی کسی عزیزی را از دست می دهد. من هیچوقت نمی دانم باید چه کنم. مطلقا هیچ چیز به فکرم نمی رسد.

آلما

از این به بعد اینجا می نویسمhttp://almakhanoom.persianblog.ir/

زاغچه

انگار هیچ کجا و به هیچ صورتی نمی شود از مظلومیت مادرها گفت آنطور که در داستانهای ایرانی می توان سراغش را گرفت،‌ نوشتن و به تصویر کشیدن دنیای شان یادآور تنهایی و آینده مشترک تمامی شان است ... غمناک و مستاصل و ناتوانم می کند.

ژولین سیفعلی مراد

استراحت 13 روزه!... والا چه عرض کنم علی جان، وقت را که می شود یک جوری یافت یا ساخت ، با این خستگی و کوفتگی و وسواس چه باید کرد. کارت زیبا بود. دمت گرم