خشونت

مدتها بود تصویری اذیتم می‌کرد. نمی‌دانستم از کجا آمده و دقیقا چیست. فقط تصویری بود محو و تلخ. چند ساعت پیش داشتم ویدیو جدید سیاوش قمیشی (بی تو) را نگاه می‌کردم. جایی که پسر را باد می‌برد و دختر گریه می‌کند دقیقا همان تصویر بود؛ صورت دفرمۀ دختر، صورتی که انگار از زیبایی چند لحظه قبلش چیزی باقی نمانده و همه‌اش درد است و رنج. و فکر کردم که کجا آن صورت را دیده‌ام. فکر کردم و فکر کردم و تازه همین چند لحظۀ پیش به یاد آمدم آن تصویر رنج را. مدتی پیش فیلمی دیدم به نام«TE DOY MIS OJOS» که وقتی دوستی درباره‌اش پرسید گفتم فیلم خوبی نیست. ولی در فیلم صحنه‌ای است که حالا می‌دانم از آن موقع تا حالا همراهم بوده و خشونتش تمام لحظه‌هام را تحت تاثیر قرار داده. صحنه‌ای که مرد به خیال این‌که همسرش برای خوش‌آمد دیگران لباس می‌پوشد و می‌خواهد خودش را به نمایش بگذارد، لباس‌های زن را پاره می‌کند و او را برهنه می‌فرستد توی بالکن و در شیشه‌ای را پشتِ سرش می‌بندد. زن لحظه‌ای رو به خیابان می‌ماند، در حالیکه خودش را مچاله کرده و بعد برمی‌گردد و به مرد التماس می‌کند در را باز کند تا برگردد به جایی که مشخص است دیگر حریم امن او نیست. مرد در را باز می کند و موهای زن را چنگ می‌زند و می‌کشدش داخل و گلوش را می‌گیرد و محکم فشار می‌دهد. زن دستهاش را بالا گرفته و صورتش از ترس دِفرمه شده. مرد می‌گوید که بیرون بودن راضی‌اش کرده؟ همسایه‌ها به اندازۀ کافی نگاهش کرده اند؟ و اینجاست که زن طاقتش تمام می‌شود و ترس از کنار پایش جاری می‌شود. این یکی از خشن‌ترین لحظه‌هایی است که تا حالا دیده‌ام. پیشنهاد نمی‌کنم که ببینید چون می‌دانم خشونت‌اش تا مدتها همراه‌تان می‌ماند و بعد آن تصویر تلخِ محو، رهایتان نمی‌کند. این خشونت از کجا می‌آید؟ چرا در اطراف‌مان جریان دارد؟ گناه ما چیست که باید کنار خشونتی زندگی کنیم که انگار برای خیلی‌ها عادی‌‌ست و اصلا خود زندگی‌ست؟

/ 7 نظر / 11 بازدید
حامد

قبول دارم. صحنه ی خشنی بوده ولی انگار دور و بر خودمان هم دست کمی از آن ندارد.

جوجو

احساس می کنم خشونت آدمی از کمبودهایی ناشی میشه که بیشترش در بچگی باهاش مواجه بوده و این خشونت به صورت پنهانی درش میمونه تا نمیدونم کجا و تحت چه شرایطی که فقط خود شخص میدونه این دمل سرباز میکنه و اونجاست که خفاش شبها و قاتلین سریالی و آدم کشهای روانی به وجود میاد که گاهی بهره هوشی خیلی بالایی هم دارند اما هوششون هدف دار سوق داده نشده.

افشان

بخش بزرگی از نسل من اَرمان گرا بودند و به شیوه ی خودشان خشونت گرا . خشونت انقلابی مقدس. خدا را شکر که نسلهای بعدی خشونت در کنار و بیرون از وجود اَنها است و به اَن اَلوده نیستند.

افرا و پاییز

به نظر من این خشونت ها وقتی خیلی هراس آور می شوند که به اسم دین و مذهب و ایدئولوژی قانونی هم بشوند مثل سنگسار

شیرین

ترس و خشم , محبت و نفرت ..کینه و حرص اینها به تمام حسهای وجود بشری است که در شرایطی نا متعارف به رفتاری نامطلوب مبدل میگردد...جائی که فقر و خیانت و تفاوتهای بی انکار در کنار هم قرار میگیرند در جائی که فرهنگ و عقل از درون میپوسد زبان عقل مبدل به اعمالی غلط میگردد که در مرور زمان عادی جلوه میکند .. جسم و روح فرمانبردار عادتهای بیمار اجتماع میگردد...اجتماعی که خود نیز بیمار خشونتهای دیکتاتوری در مقیاسی وسیعتر است ... چه میتوان گفت .......

فاطمه

سلام خوبین شما؟ من از امروز تو دوستای شما می خوام جا وا کنم به قول هنگامه اجازه هست؟( دقیقا با همون لحن) از خشونت خیلی برم میاد اما فیلمای خشن یه جوری باحالن دیگه قبلا که جم ( جم تی وی) بیشتر فیلمای ترسناک نشون می داد و جم کلاسیک هنوز اختصاصی نشده بود از فیلمهای با خشونت بیزار بودم اما الان از سر کنجکاوی یا شایدم نمی دونم از سر اینکه به خودم بگم طاقت دیدن این جور صحنه ها رو دارم یا شایدم به خاطر اینکه اگه بدتر از اینا رو یه روزی دیدم طاقت بیارم بدم نمیاد گهگاهی ببینم این فیلما رو اما به توصیه ات گوش می کنم و نمی بینم . ولی کلا به نظرم آدما همیشه دنبال صفات بد خودشون تو دیگران می گردن واسه همینم وقتی صفت زشتی رو که خودشون دارن می بینن می زنه به سرشون یا خشونت به خرج میدن یا داد میزنن یا بد می گن. خلاصه خدا همه رو به راه راست هدایت کنه به ما هم سری بزنید شادمون می کنید این شبا وبلاگا سوت و کورن نمی دونم چرا؟!!!!

پروانه

بازگشت به خانه ای که دیگر امن نیست!